Σάββατο | ΚΤΕΛ Κηφισού → Άργος
[μια αυθόρμητη αναχώρηση από την Αθήνα προς μια πόλη όπου το αρχαίο θέατρο, η αγορά και ο ανοιξιάτικος ρυθμός της Αργολίδας φέρνουν τον ταξιδιώτη πιο κοντά στην ιστορία]
Στον σταθμό του ΚΤΕΛ Κηφισού, ένα ανοιξιάτικο πρωινό Σαββάτου έχει τον δικό του ρυθμό. Όχι βιασύνη, αλλά εκείνη τη χαλαρή κίνηση που αφήνει χώρο για κουβέντα, για δεύτερες σκέψεις, για μια μικρή αλλαγή σχεδίων. Ο ταξιδιώτης και ο φίλος του στέκονται μπροστά στις οθόνες των αναχωρήσεων με καφέ στο χέρι και σακίδια στον ώμο, κοιτάζοντας προορισμούς χωρίς να έχουν αποφασίσει ακόμη. Πριν μπουν στο λεωφορείο, παίρνουν μαζί τους και το GRtraveller για τον δρόμο, ένα περιοδικό που τους ταξιδεύει στην Ελλάδα και τους φέρνει πιο κοντά σε τόπους που ανακαλύπτονται με όλες τις αισθήσεις, σαν να θέλουν το ταξίδι να αρχίσει λίγο νωρίτερα.
Ανάμεσα στα δρομολόγια, το Άργος τούς φαίνεται ξαφνικά η σωστή επιλογή. Κοντινό, ανοιχτό, με ιστορία που δεν χρειάζεται συστάσεις. Το Σάββατο υπάρχουν διαδοχικές αναχωρήσεις από Αθήνα προς Άργος από το ΚΤΕΛ Αργολίδας, ενώ η διαδρομή υπολογίζεται περίπου στη 1 ώρα και 45 λεπτά· ακριβώς όσο χρειάζεται για μια μονοήμερη που αποφασίζεται σχεδόν επιτόπου.
— «Άργος;» λέει ο φίλος του, κοιτάζοντας ξανά την οθόνη.
— «Άργος», απαντά εκείνος.
— «Έτσι απλά;»
— «Έτσι απλά. Για μια πόλη που έχει ήδη πει τόσα.»
Και κάπως έτσι, σχεδόν χωρίς άλλο σχέδιο, το ταξίδι ξεκινά.
Όταν φτάνουν, η πόλη αποκαλύπτεται ήσυχα. Στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του λόφου της Λάρισας δεσπόζει το αρχαίο θέατρο του Άργους, χτισμένο κατά την ελληνιστική περίοδο και γνωστό ως ένα από τα μεγαλύτερα αρχαία θέατρα της Ελλάδας, με χωρητικότητα περίπου 20.000 θεατών. Ανατολικά του λόφου εκτείνεται η περιοχή της αρχαίας αγοράς, του χώρου όπου οργανώθηκε ο δημόσιος και πολιτικός βίος της πόλης.
Ο ταξιδιώτης περπατά με τον φίλο του αργά, σαν να θέλει να αφήσει τον τόπο να του μιλήσει μόνος του. Στις πέτρες του θεάτρου, στις χαράξεις του εδάφους, στην αίσθηση ότι εδώ ο χρόνος δεν έχει απομακρυνθεί ποτέ εντελώς, το Άργος δεν μοιάζει με έναν απλό κοντινό προορισμό. Μοιάζει με μια πόλη που εξακολουθεί να θυμάται.
Στιγμές και γεύσεις του τόπου
Ύστερα από τη βόλτα, το τραπέζι έρχεται σαν φυσική συνέχεια της ημέρας. Στην αργολική γη οι γεύσεις έχουν απλότητα και καθαρότητα: καλό ελαιόλαδο, τοπικά τυριά, πίτες, μαγειρευτά και εκείνη τη φωτεινή φρεσκάδα που έχει η άνοιξη όταν συναντά έναν εύφορο τόπο. Ένας φρέσκος χυμός, ένα γλυκό με άρωμα πορτοκαλιού, λίγος χρόνος ακόμη στο τραπέζι — και η μονοήμερη αποκτά τη δική της μικρή πληρότητα.
Καθώς το φως μαλακώνει και η μέρα γέρνει, ο ταξιδιώτης και ο φίλος του νιώθουν εκείνη τη γλυκιά ικανοποίηση που αφήνει μια έξοδος χωρίς υπερβολές, αλλά με ουσία. Μια απόφαση που γεννήθηκε μπροστά στις οθόνες των αναχωρήσεων του Κηφισού καταλήγει να μοιάζει πολύ μεγαλύτερη από μια απλή απόδραση. Γιατί στο Άργος δεν φτάνει κανείς μόνο για να αλλάξει παραστάσεις. Φτάνει για να βρεθεί, έστω και για λίγο, μέσα σε μια πόλη που κουβαλά την ιστορία της με φυσικότητα, σαν κάτι ζωντανό και καθημερινό.
Άργος — γιατί μερικές φορές μια απόφαση της στιγμής αρκεί για να οδηγήσει τον ταξιδιώτη πιο κοντά στην ιστορία.
